Κυριακή 16 Αυγούστου 2015

ΦΑΡΟΣ ΓΑΥΔΟΥ και ΣΥΝΤΑΓΜΑ

Ο Φάρος της Γαύδου!
κοντά στην Άμπελο



Πολύ όμορφος, γραφικός 
με την αξιολογότατη αναστήλωσή του!
ΜΠΡΑΒΟ σε όσους κατάφεραν
να τον αναδείξουν 
από ερείπια,

στη σημερινή άριστη κατάστασή του,
όπως βλέπετε στην 1η φωτογραφία!
 
Πραγματικά αξίζει να τον επισκεφτεί κάποιος,
όταν πάει στη Γαύδο,
γνωρίζοντας ότι όταν κατασκευάστηκε (1880),
ήταν από εκείνους
με τη μεγαλύτερη εμβέλεια παγκοσμίως!

Μάλιστα, σήμερα λειτουργεί 
μουσείο φάρων εντός του.
Επίσης διαθέτει καφενείο, WC,
άυλειο χώρο και περίβολο.

Μπορεί ο συγκεκριμένος φάρος να μην λειτουργεί πλέον, 
καθώς έχει αντικαταστασεί από πιο σύγχρονο,
αλλά η ιστορία του
μας δείχνει ότι όταν υπάρχει θέληση,
πολλά και ωραία μπορούμε να καταφέρουμε.

Επίσης, οι φάροι δείχνουν τη σωστή πορεία
για να μην πέσουμε στα βράχια.

Ως προς την πολιτική, 
φάρο θα μπορούσε
να αποτελεί το Σύνταγμά μας.
Ας το δούμε λοιπόν μελλοντικά όσο το δυνατόν,
σαν ένα "κατασκεύασμα" που απαιτεί
"αναστήλωση", δηλαδή αναθεώρηση.
Μια τέτοια πρωτοβουλία εκφράζεται και αναπτύσσεται 
εδώ και καιρό από την ιστοσελίδα
http://www.neosyntagma.net/?p=6


Με εκτίμηση,
Νίκος

Υ.Γ. Για τους λάτρεις των ηλιοβασιλεμάτων
η βόλτα ως το Φάρο της Γαύδου
το σούρουπο, θα τους αποζημιώσει
τα μέγιστα!

 

Πέμπτη 13 Αυγούστου 2015

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ



Αύγουστος - 1984 
Στίχοι: ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ

Μα γιατί το τραγούδι να `ναι λυπητερό
με μιας θαρρείς κι απ’ την καρδιά μου ξέκοψε
κι αυτή τη στιγμή που πλημμυρίζω χαρά
ανέβηκε ως τα χείλη μου και με `πνιξε
φυλάξου για το τέλος θα μου πεις


Σ’ αγαπάω μα δεν έχω μιλιά να στο πω
κι αυτό είναι ένας καημός αβάσταχτος
λιώνω στον πόνο γιατί νιώθω κι εγώ
ο δρόμος που τραβάμε είναι αδιάβατος
κουράγιο θα περάσει θα μου πεις


Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό


Σε ποιαν έκσταση απάνω σε χορό μαγικό
μπορεί ένα τέτοιο πλάσμα να γεννήθηκε
από ποιο μακρινό αστέρι είναι το φως
που μες τα δυο της μάτια πήγε κρύφτηκε
κι εγώ ο τυχερός που το `χει δει

 

Μες το βλέμμα της ένας τόσο δα ουρανός
αστράφτει συννεφιάζει αναδιπλώνεται
μα σαν πέφτει η νύχτα πλημμυρίζει με φως
φεγγάρι αυγουστιάτικο υψώνεται
και φέγγει από μέσα η φυλακή

 

Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό


Αφιερωμένο σε όλους!

Σάββατο 4 Ιουλίου 2015

ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ 5 ΙΟΥΛΙΟΥ 2015

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ 

      Η ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ είναι όχι μόνο υπέρ της διενέργειας Δημοψηφίσματος, αλλά υπέρ της θεσμοθέτησης Δημοψηφισμάτων με λαϊκή πρωτοβουλία κατόπιν συλλογής ελάχιστου αριθμού υπογραφών. Η συμμετοχή του πολίτη και η ψήφος του στα Δημοψηφίσματα αποτελεί άσκηση ύψιστου πολιτικού δικαιώματος, αυθεντική έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας.
      Το ότι γίνεται Δημοψήφισμα για  πρώτη φορά εδώ και 40 χρόνια από τότε που θεσπίστηκε το Σύνταγμα, σημαίνει βεβαίως ότι θα έπρεπε να γίνουν κι άλλα δημοψηφίσματα για κρίσιμα εθνικά θέματα.  Όμως δεν ήθελαν να δοθεί η εντύπωση στο λαό ότι μπορεί να πάρει στα χέρια του τις μεγάλες αποφάσεις και να μην τις αναθέτει εκ του ασφαλούς στους αντιπροσώπους του.  Επιτέλους, για μια κρίσιμη απόφαση μιλάμε εμείς οι πολίτες και όχι οι αντιπρόσωποί μας, που άλλα υπόσχονται και άλλα κάνουν.
      Ως ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ πιστεύουμε ότι, από την στάση και την συμμετοχή των πολιτών αυτήν την Κυριακή, θα κριθεί το εάν επιτέλους θα αναδυθεί η πραγματική δημοκρατία με απαρχή τη δημιουργία και ψήφιση Νέου Συντάγματος, από το λαό και όχι απ' το πολιτικό κατεστημένο της χρεωκοπίας.
 
Πρωτοβουλία για Ριζική Συνταγματική Αλλαγή 

Παρασκευή 8 Μαΐου 2015

ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ (2)

(απάντηση στο προηγούμενο από την φίλη Άννα-Μαρία)

http://chloekoutsoumpeli.blogspot.gr/2014/03/blog-post_9549.html
 

Χλόη Κουτσουμπέλη

ΜΙΑ ΟΧΙ ΛΥΠΗΜΕΝΗ ΑΝΟΙΞΗ


Από το πρωί καίω τα μαύρα ρούχα στην αυλή.

Έβγαλα τα πανιά απ’ τους καθρέφτες.

επέδωσα το χαρτί της έξωσης στον άντρα

που μένει στο δενδρόσπιτο του κήπου.

Δεν υπάρχει γι αυτόν καθόλου χώρος

στο καινούργιο ποίημα που θα γράψω

για την μουχλιασμένη Άνοιξη

που απλώνω για να αεριστεί.

Πρέπει να αλλάξεις ρούχα πια, του λέω

οι στίχοι μου σου φάρδυναν

πλέουν πάνω από το όργανο που λείπει

στο αριστερό σου στήθος.

Ενώ όμως γίνονται αυτά

και ένα ίσως μπουμπούκι

σκάει βασανιστικά

μες στον οργασμό του

ακούω τα σκυλιά που αλυχτούν δεμένα

καθώς άγρια τραντάζουν τις αλυσίδες.

Ξαναγυρνώ στο σπίτι.

Κλείνομαι στο δωμάτιο.

Και με μία ψαλιδιά
κόβω σύριζα πέρα ως πέρα τα μαλλιά.